< >
1. Texts from the "What is Man?" performance in Vistonida lake
*
What is [a hu]man? - Costas Canakis
A [hu]man is a [hu]man is a [hu]man is a linguistic being whose existence is commensurate with the incessant narration of stories real or devised or imagined in order to cure her loneliness and justify his existence. I.e., his being is her eternally modulated vocal tract.
A [hu]man being is a bodily, gendered and sexed (not to mention a sexualized) being –to boot, whose sexuality is experienced narratively although, according to Dyer, this is mostly his sexuality not hers –for her narrative does not avail of the visible climax of ejaculation (and a [hu]man is a visual being too). Hence his pornography is about the joys of ejaculation rather than her vaginal or his anal contraction.
A [hu]man is a bodily being and his physicality has to do with her vocal tract, just like anything else, as [a hu]man is, quintessentially, a linguistic being.
But most of all, he is a dying being whose life is coexistent with the narration of her stories and then there is silence –which brings us, full circle, back to the fact that a human is a linguistic being or the summation of her stories about himself. Curtain.
Komotini
12 May 2011
Asst. Prof. of Linguistics,
Department of Social Anthropology & History,
University of the Aegean
*
What is Man? An attempted answer - Dr Andrew Farrington
What man is, I have no idea and can’t possibly give you an answer. If, however, you then allow me to change the question slightly and ask me what man (or woman) should be, then I can offer an answer. And a very good answer it is, too, although it is not mine, but that of Rudyard Kipling, the 19c-20c British poet, in the form of his lapidary poem, If. Up to about twenty years ago, a certain amount of post-imperial detritus still bobbed around in the wake of this poem. If was the title of the surrealistic satire on public – that is, for the uninitiated, very private and very expensive – school made by Lindsay Anderson in the late 1960’s. Later, Kipling was said to be the poet of choice of Mrs Thatcher. This guilt by association made him even more unpopular than he was among certain parts of British society. But, as any Hollywood star presumably knows, one is not responsible for one’s fans. Besides, I think the tides of time have now probably washed all these associations away that the poem dragged behind it and we can now hear it for what it is.
*
What is Man? - Dr. Athena Syriatou
Man is the creator of his own self deception.
Man needs an illusion to live, to believe, to die for.
History creates its own men and women of grace and contempt for futility and purpose.
Napoleon and his soldiers remodeled the map of Europe in twenty years!
Alors enfants de la Patrie The day of Glory has arrived.
Sacred love of the Fatherland, Lead,
support our avenging arms,
Liberty cherished Liberty....
See thy triumph and our glory
To arms citizens! Form up in your battalions!
Come on, let’s march!
For poisoned blood is coursing through our furrows.
The French revolutionary armies introduced changes for ideas and institutions for the peoples of Europe. A whole panoply of new states was erected, each possessing its own model constitution and French style administration. Napoleon modified frontiers of old-established states. The French army changed the world. Local populations frequently welcomed it and rejoiced! Napoleon was strong on the rhetoric of liberation, but weak on its practical application. Many people in Europe who supported the Revolution in theory found it immensely oppressive in practice. And peoples fought against them. And then the Russian campaign started. The columns of the Grand Armee stretched out over 500 miles, fell victim to the Russian winter, to marauding Cossacks, and to unseasonal floods. Napoleon fled to Paris . As for his men, of 600,000 barely one in twenty survived to tell the terrible tale.
Mum can you see me mum…?
DULCE ET DECORUM EST
Dulce et Decorum Est
La Marseillaise
*
What is Man? An attempted answer - Dr Andrew Farrington
What man is, I have no idea and can’t possibly give you an answer. If, however, you then allow me to change the question slightly and ask me what man (or woman) should be, then I can offer an answer. And a very good answer it is, too, although it is not mine, but that of Rudyard Kipling, the 19c-20c British poet, in the form of his lapidary poem, If. Up to about twenty years ago, a certain amount of post-imperial detritus still bobbed around in the wake of this poem. If was the title of the surrealistic satire on public – that is, for the uninitiated, very private and very expensive – school made by Lindsay Anderson in the late 1960’s. Later, Kipling was said to be the poet of choice of Mrs Thatcher. This guilt by association made him even more unpopular than he was among certain parts of British society. But, as any Hollywood star presumably knows, one is not responsible for one’s fans. Besides, I think the tides of time have now probably washed all these associations away that the poem dragged behind it and we can now hear it for what it is.
It appears to be a very unambitious piece. It consists of series of simple conditional sentences, the fulfilment of which makes one a man (or, presumably by now, a woman), although it leaves it to the listener – this is a poem made to be recited – to complete the picture. To my mind, the picture that emerges is one of subdued and modest moral grandeur. It is, if you like, a practical guide, delivered in a fatherly tone, to becoming a moral being.
As for me, who work in a university, where the presence of the benighted, the corrupt, the gangsterish and the insignificant drunk on their own self-importance is rather greater than one might imagine, the poem conforms absolutely to my experience. It is right. This is how life is.
If you can talk with crowds and keep your virtue,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: 'Hold on!'
' Or walk with Kings - nor lose the common touch,
if neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man, my son!
As for me, who work in a university, where the presence of the benighted, the corrupt, the gangsterish and the insignificant drunk on their own self-importance is rather greater than one might imagine, the poem conforms absolutely to my experience. It is right. This is how life is.
IF
IF you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can dream - and not make dreams your master;
If you can make one heap of all your winnings
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: 'Hold on!'
' Or walk with Kings - nor lose the common touch,
if neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man, my son!
Dr. Andrew Farrington
Lecturer in Ancient History,
Demokritius University of Thrace
What is Man? - Dr. Athena Syriatou
Man is the creator of his own self deception.
Man needs an illusion to live, to believe, to die for.
History creates its own men and women of grace and contempt for futility and purpose.
Napoleon and his soldiers remodeled the map of Europe in twenty years!
Alors enfants de la Patrie The day of Glory has arrived.
Sacred love of the Fatherland, Lead,
support our avenging arms,
Liberty cherished Liberty....
See thy triumph and our glory
To arms citizens! Form up in your battalions!
Come on, let’s march!
For poisoned blood is coursing through our furrows.
The French revolutionary armies introduced changes for ideas and institutions for the peoples of Europe. A whole panoply of new states was erected, each possessing its own model constitution and French style administration. Napoleon modified frontiers of old-established states. The French army changed the world. Local populations frequently welcomed it and rejoiced! Napoleon was strong on the rhetoric of liberation, but weak on its practical application. Many people in Europe who supported the Revolution in theory found it immensely oppressive in practice. And peoples fought against them. And then the Russian campaign started. The columns of the Grand Armee stretched out over 500 miles, fell victim to the Russian winter, to marauding Cossacks, and to unseasonal floods. Napoleon fled to Paris . As for his men, of 600,000 barely one in twenty survived to tell the terrible tale.
Mum can you see me mum…?
Mum can you feed be mum…?
Mum, take me in your arms!
Man the fighter, the ideologue, marched on to die for a noble cause.
As soldiers came back from first world war they mumbled…
DULCE ET DECORUM EST
Wilfred Owen 8 October 1917- March, 1918
Dulce et Decorum Est
Bent double, like old beggars under sacks,
Knock-kneed, coughing like hags, we cursed through sludge,
Till on the haunting flares we turned our backs
And towards our distant rest began to trudge.
Men marched asleep. Many had lost their boots
But limped on, blood-shod. All went lame; all blind;
Drunk with fatigue; deaf even to the hoots
Of tired, outstripped Five-Nines that dropped behind.
Gas! FAST! Quick, boys! --An ecstasy of fumbling,
Fitting the clumsy helmets just in time;
But someone still was yelling out and stumbling
And flound'ring like a man in fire or lime...
Dim, through the misty panes and thick green light,
As under a green sea, I saw him drowning.
In all my dreams, before my helpless sight,
He plunges at me, guttering, choking, drowning
If in some smothering dreams you too could pace
Behind the wagon that we flung him in,
And watch the white eyes writhing in his face,
His hanging face, like a devil's sick of sin;
If you could hear, at every jolt, the blood
Come gargling from the froth-corrupted lungs,
Obscene as cancer, bitter as the cud
Of vile, incurable sores on innocent tongues, --
My friend, you would not tell with such high zest
To children ardent for some desperate glory,
The old Lie: Dulce et decorum est
Pro patria morti
1917-18, Wilfred Owen
Knock-kneed, coughing like hags, we cursed through sludge,
Till on the haunting flares we turned our backs
And towards our distant rest began to trudge.
Men marched asleep. Many had lost their boots
But limped on, blood-shod. All went lame; all blind;
Drunk with fatigue; deaf even to the hoots
Of tired, outstripped Five-Nines that dropped behind.
Gas! FAST! Quick, boys! --An ecstasy of fumbling,
Fitting the clumsy helmets just in time;
But someone still was yelling out and stumbling
And flound'ring like a man in fire or lime...
Dim, through the misty panes and thick green light,
As under a green sea, I saw him drowning.
In all my dreams, before my helpless sight,
He plunges at me, guttering, choking, drowning
If in some smothering dreams you too could pace
Behind the wagon that we flung him in,
And watch the white eyes writhing in his face,
His hanging face, like a devil's sick of sin;
If you could hear, at every jolt, the blood
Come gargling from the froth-corrupted lungs,
Obscene as cancer, bitter as the cud
Of vile, incurable sores on innocent tongues, --
My friend, you would not tell with such high zest
To children ardent for some desperate glory,
The old Lie: Dulce et decorum est
Pro patria morti
1917-18, Wilfred Owen
Man stands embarrassed in front of the ecstasy of life,
of the ecstasy of death and marches on.
La Marseillaise
Σηκωθείτε παιδιά της Πατρίδας
Η μέρα της δόξας έφθασε
Ενάντια της τυραννίας μας
Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε
Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια
Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών
Έρχονται ανάμεσά μας
Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας.
Η μέρα της δόξας έφθασε
Ενάντια της τυραννίας μας
Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε
Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια
Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών
Έρχονται ανάμεσά μας
Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας.
Στα όπλα πολίτες
Σχηματίστε τα τάγματά σας
Προελάστε, προελάστε
Αφήστε το μολυσμένο αίμα
Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας
Σχηματίστε τα τάγματά σας
Προελάστε, προελάστε
Αφήστε το μολυσμένο αίμα
Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας
Ιερή αγάπη για την Πατρίδα
Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα.
Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία
Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου
Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη
να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη
Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας.
Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα.
Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία
Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου
Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη
να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη
Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας.
Στα όπλα πολίτες
Σχηματίστε τα τάγματά σας
Προελάστε, προελάστε
Αφήστε το μολυσμένο αίμα
Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας
Σχηματίστε τα τάγματά σας
Προελάστε, προελάστε
Αφήστε το μολυσμένο αίμα
Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας
Ο Ουίλφριντ Όουεν υπηρέτησε στο Δυτικό Μέτωπο σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Θεωρείται μαζί με τον Σίγκφριντ Σασούν ο κατ’ εξοχήν ποιητής του πρώτου παγκοσμίου πολέμου στην Βρετανική λογοτεχνία. Σκοτώθηκε μερικές μόνο ημέρες προτού υπογραφτεί η ανακωχή τον Νοέμβριο του 1918.
ΑΕΡΙΑ! ΑΕΡΙΑ! Γρήγορα παιδιά! – Μια έκσταση ανακατωσούρας
Μόλις που προλαβαίνουμε να φορέσουμε τα στραβά κράνη μας
˙ Κι όμως κάποιος ακόμα φώναζε και τραύλιζε
Και τσαλαβουτούσε σαν να ’χε πιάσει φωτιά ή να ήταν μες τον ασβέστη
Θολός μέσα από τα θαμπά τζάμια και το πυκνό πράσινο φως,
Σαν να ήταν κάτω από μια πράσινη θάλασσα, τον είδα να βυθίζεται.
Αν σε κάποια αποπνικτικά όνειρα μπορείς και εσύ να ακολουθήσεις
Πίσω από το βαγόνι που τον πετάξαμε,
Και να δεις το ασπράδι των ματιών να σπαρταρά στο πρόσωπό του,
Το κρεμάμενο πρόσωπό του σαν διάολος μπουχτισμένος από την αμαρτία˙
Αν μπορούσες να ακούσεις σε κάθε τράνταγμα, το αίμα
Που έβγαινε με αφρούς από τα πνευμόνια του
Αηδιαστικό σαν καρκίνος, πικρό σαν μασημένη μπουκιά του κακού,
Αθεράπευτες φουσκάλες σε αθώες γλώσσες,-
Φίλε μου, δεν θα μπορούσες να λες με τόσο ζήλο
Στα παιδιά που διψάν για δόξα παλιό ψέμα: Dulce et decorum est Patria mori.
(Είναι γλυκό και πρέπον να πεθαίνεις για την πατρίδα)
Dr. Athena Syriatou,
(Είναι γλυκό και πρέπον να πεθαίνεις για την πατρίδα)
Dr. Athena Syriatou,
Lecturer in Modern and Contemporary European History,
Demokritius University of Thrace
2. What is Man? - Αναπαρασταση
*
2. What is Man? - Αναπαρασταση
*
What is Man? - Αναπαράσταση - Κώστας Κανάκης
Σε ανύποπτο χρόνο, ο Πάνος μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο που να απαντά την ερώτηση “what is man?” το οποίο θα έπρεπε να διαβάσω, ως διάλεξη, σε ένα κοινό στη Λίμνη Βιστωνίδα, μαζί με άλλους συναδέλφους μου που θα έκαναν τη δική τους διάλεξη πάνω στο ίδιο θέμα.
Η ενστικτώδης αντίδρασή μου ήταν ότι δεν μπορεί να γράψει κανείς σοβαρά για ένα τέτοιο ζήτημα το 2011, συνεπώς για μένα το ερώτημα περιείχε εξ αρχής στοιχεία «(αυτό)παρωδίας» και μόνο έτσι ένιωθα ότι μπορούσα να το προσεγγίσω.
Επέλεξα να εστιάσω στο γεγονός ότι στην σύγχρονη κοινωνιογλωσσολογία (αλλά και τις κοινωνικές επιστήμες γενικότερα) έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για την έμφυλη γλώσσα και στην ερώτηση εγώ διέκρινα έναν βικτωριανό αποκλεισμό των μισών ανθρώπων μέσω του γενικευτικού man (που όμως δεν είναι και τόσο γενικευτικό, δεδομένου ότι αποτελεί το βασικό λέξημα για αναφορά σε πρωτίστως αρσενικά όντα/υποκείμενα). Σε αυτή τη βάση παρήγαγα ένα stream-of-consciousness κειμενάκι «παρωδώντας» τις παραδοσιακές (πλέον) φεμινιστικές θέσεις που κάποτε φάνταζαν νεωτερικές και ριζοσπαστικές στις κοινωνικές επιστήμες ενώ σήμερα μάλλον δηλώνουν, απλώς, ευπείθεια προς τα προτάγματα της πολιτικής ορθότητας (γεγονός που εμένα με τρομάζει όσο τίποτα).
Θεώρησα δηλαδή ότι μπορώ να απαντήσω αυτή την ερώτηση μόνο με τη μορφή performance και μάλιστα όχι αναγκαστικά καλόπιστα στρατευμένης. Ίσως και λόγω της επαγγελματικής μου εμπλοκής με τη φόρμα της διάλεξης, ένιωσα ότι μου ζητούσαν να «αποκαθηλωθώ» και το έκανα με ευχαρίστηση ακριβώς επειδή το θεωρώ μια πολύ χρήσιμη μορφή reality check. Έχει σημασία να πω ότι η ίδια η ερώτηση προκάλεσε αυτή την αίσθηση σε μένα. Υπό μία έννοια ήταν σαν να μου λένε «κάνε τον καραγκιόζη». Τα 4 άτομα που μπόρεσα να δω να μιλούν μετά από μένα (όλους, δηλ. εκτός της Ελπίδας, μιας και ήμουν δεύτερος στη σειρά), θεώρησα ότι αντιλήφθηκαν το ερώτημα και το project εν μέρει παρόμοια και εν μέρει διαφορετικά. Με σχετική ανακούφιση (αν και ένιωθα μάλλον πολύ πιο cool από ότι συνήθως) είδα ότι η Αθηνά Συριάτου έκανε κάτι που (κατά τη γνώμη μου) έμοιαζε με αυτό που έκανα εγώ: έπαιξε το ρόλο με πλήρη επίγνωση της αποδόμησης που αναμενόταν από την ίδια (ή/και που η ίδια επιτέλεσε με πλήρη συνείδηση). Αναμφίβολα, μαζί με την αποδόμηση/αποκαθήλωση του ερωτήματος υπήρχαν και bona fide στοιχεία. Δηλαδή, δεν είναι τυχαίο που εγώ μίλησα για την αναπαράσταση της ηδονής στην πορνογραφία: αυτό συνέβη γιατί εκείνες τις μέρες έγραφα ένα σχετικό κείμενο και είχα κολλήσει σε μια αναφορά που μου φάνηκε σημαντική. Θεωρώ επίσης ενδιαφέρον ότι ακόμη και τώρα που γράφω αυτό το κομμάτι δεν μπορώ να ξεχωρίσω την εμπειρία μου ως συμμετέχοντος από την εμπειρία μου ως θεατή (βλ. παραπάνω), μιας και μάλλον η βασική μου πηγή αισθητηριακής αντίληψης για το πώς, ενδεχομένως, «φαινόμουν» εγώ ήταν να παρατηρήσω τους άλλους που μίλησαν μετά από μένα.
Συνολικά, δεδομένης της σοβαροφάνειας/σοβαρότητας(;) του ερωτήματος αλλά της παιγνιώδους, για μένα, φύσης της διαδικασίας, ένιωσα ότι είμαι στη θέση του ανθρώπου που παίζει τον καθηγητή – άρα απελευθερωμένος και με μια αίσθηση χαράς που την ενέτεινε η πολύ όμορφη φύση μιας και ήταν στα τέλη της Άνοιξης. Βρέθηκα να μιλώ δήθεν επιστημονικά για ένα «σοβαρό» ζήτημα (που θεωρώ ότι είναι μη ζήτημα) στις όχθες μιας λίμνης με οργιώδη βλάστηση και ανθρώπους που έμοιαζαν να το διασκεδάζουν, σε αντίθεση με τους φοιτητές μου που συχνά θέλουν να κόψουν τις φλέβες τους (και το ξέρω).
Κ. Κανάκης, Βελιγράδι, Café “Ios”, 30.7.2011, 13:12
*
What is Man? - Αναπαράσταση - Αθηνά Συριάτου
Όταν κατέβηκα στη λίμνη και στάθηκα κοντά στα καλάμια για λίγη ώρα κατάλαβα και την ερώτηση που μου έκανε ο Πάνος και την απάντηση που είχα ήδη ετοιμάσει. Η λίμνη είχε μια δική της ζωή που δεν είχα μαντέψει κοιτώντας από μακριά το επίπεδο τοπίο που νόμιζα πως δεν με ενδιαφέρει.
Στην εκρηκτική ερώτηση ‘τι είναι ο άνθρωπος;’ το μόνο που μου ήλθε αυτόματα στο μυαλό ήταν η πορεία των πλανημένων στρατιωτών που πεπεισμένοι πως θα αγωνιστούν για μια σπουδαία ιδέα βλέπουν την ανατροπή το θάνατο και την απογοήτευση κι όμως αφού επιζήσουν συνεχίζουν παρά την πλάνη την πορεία, την παρέλαση, ακόμα και τη ζωή. Στην όχθη της λίμνης που στάθηκα περιμένοντας να μιλήσω στο δικό μας μικρό πλήθος που κινιόταν από ομιλητή σε ομιλητή πολύχρωμα έντομα που δεν είχα ξαναδεί βούιζαν στη βλάστηση. Φανταζόμουν πως οι δικοί μου αποδεκατισμένοι στρατιώτες που γύρναγαν από τον πόλεμο θα ήταν πανηγύρι γι αυτά αν βρίσκονταν εκεί μισοπεθαμένοι πάνω στο υγρό χώμα. Μετά άκουσα τη φωνή μου και όταν σταμάτησα βρέθηκα πάλι μπροστά στο πολύχρωμο πλήθος των παιδιών και ένα μικρό κοπάδι προβατάκια που ήταν τόση ώρα εκεί ήσυχα απασχολημένο με τα δικά του.
Αθηνά Συριάτου, λίμνη Βιστωνίδα, Μάιος 2011
3. Women on Man
3. Women on Man
*
Tι είναι Άνθρωπος;
Video: Dionysia Tsekoura
Transcript: Panos Sklavenitis
Γυναίκα 1: 'Aρχισες να διαβάζεις;
Γυναίκα 2: Διαβάζω... πολύ ωραία είναι... τα καταλαβαίνεις γιατί είναι απλά.. μέσα από τη ζωή βγαλμένα..
1: Αυτό θα σου δώσει κουράγιο, γιατί η ζωή μας από δω και πέρα, αδερφή, όπως έχει... Είναι να ετοιμαζόμαστε για να φύγουμε. Και εκεί που θα πάμε, να μπορέσουμε να πάμε εύκολα, να μην έχουμε δυσκολίες στα τελευταία μας.
2: Έτσι είναι, ο άνθρωπος τα χρειάζεται αυτά...
1: Θυμάσαι τότε με τον πατέρα, που ήτανε να ξεψυχήσει και σε έβανα και διάβαζες, (εσύ και εγώ), εε...
2: Προσευχή, ναι, για ανάπαυση..
1: Αυτό που λέει εδώ, κάτσε, η προσευχή που ακριβώς διαβάσαμε στον παππού όταν ήταν να ξεψυχήσει: Ελέησον με ο Θεός, τον πενήντα ψαλμό. Και είχε ανησυχία να ξεψυχήσει και ηρέμησε, θυμάσαι; Λοιπόν, εμένα που έχω πάθει αυτή τη κατάσταση, αυτό μου δίνει κουράγιο, αυτό μου δίνει υπομονή..
2: Ναι, σε ανακουφίζει..
1. Μου δίνει υπομονή..
2. E, και δύναμη ώσπου να' ρθει η κατάλληλη...
1. Να΄ρθει η ώρα η καλή...
2. ...Που έχει ορίσει κάποια ανώτερη δύναμη.
1. Ακριβώς, και αυτό με κρατάει ήρεμη και δεν έχω άγχος, γιατί ο άνθρωπος δεν πρέπει να έχει άγχος στη ζωή.
2. Ε ναι, κακίες, τέτοια, μίση, όλα αυτά βλάπτουν τον οργανισμό...
1. Αυτό καταστρέφει τον άνθρωπο, το άγχος το δημιουργούμε από ανασφάλειες, εμείς που έχουμε φτάσει σε αυτή την ηλικία τώρα, έχουμε δει, γιατί περάσαμε πολλά..
2. Πολλά, πολλά, πολέμους και όλα τα έχουμε δει, και κατοχές και όλα...
1. Και το άγχος σε καταβάλλει, δεν κερδίζεις τίποτα...
2. Γι αυτό χρειάζεται υπομονή και λογική...
1. Μακριά από μικροπρέπειες...
2. Κουτσομπολιά... Τα κουτσομπολιά είναι τα χειρότερα, που μπορούν να καταστρέψουν τον άνθρωπο, το τι κάνει ο άλλος να μη μας ενδιαφέρει...
1. Ακριβώς...
2. Να κοιτάμε το σπίτι μας, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας και τίποτα πιο πέρα.
1. Και προσευχή, να τα φωτίζει η Παναγία.
2. Να δημιουργηθούνε, να γίνουνε καλοί άνθρωποι, χρήσιμοι για τον εαυτό τους και για την κοινωνία.
1. Να τα δούμε και αυτά να προοδεύουνε...
2. Αν μπορέσουμε, αν μας αφήσει ο Θεός...
1. Όσο ζήσουμε, ναι...
2. Γιατί οι ηλικίες προχωράνε, δεν...
1. Έτσι είναι, η πραγματικότητα αυτή είναι..
2. Αυτή είναι η ζωή, τί είναι η ζωή;
1. Η βαθιά φιλοσοφία της ζωής είναι αυτή: Ηρεμία, ησυχία, μακριά από μικροπρέπειες, ε, τί άλλο;
2. Ε, και κακίες, όλα αυτά, βλάπτουν τον άνθρωπο που δεν το καταλαβαίνει ότι είναι βλαβερά όλα αυτά...
1. Δεν καταλαβαίνει ο κόσμος...
2. Δεν καταλαβαίνει...
1. Δεν βλέπεις η κατάσταση, αυτή η κατάσταση; Υπομονή πρέπει να κάνει ο άνθρωπος.Γιατί στην κατοχή με τους Γερμανούς τί περάσαμε;
2. Επεράσαμε λίγα; Τί ήμαστε;
1. Επεράσαμε πείνα, δυστυχία, καταστροφές...
2. Δεν κάναμε υπομονή; Δεν κάναμε κάτι, μα χόρτα να βράσουμε να φάμε, κάτι... Δεν θέλαμε το ψητό και το απ' έξω να φέρουμε από τα εξωτερικά και αυτά... Ελληνικά προϊόντα, όλα αυτά να...
1. Και ζήσαμε...
2. Ε και ζήσαμε...
1. Και φτάσαμε και 80 χρονών...
2. 80 και...
1. Φτάσαμε σε αυτή την ηλικία... Αν ο άνθρωπος δεν έχει υπομονή...
2. Δεν φτάνει, δεν φτάνει σε αυτή την ηλικία.
1. Έπειτα, όλα αυτά που έχουν δημιουργηθεί, οι καρκίνοι, ο καρκίνος, τί είναι ο καρκίνος;
2. Απ' τις τροφές...
1. Από άγχος, από πικρίες, από απληστία που έχει ο άνθρωπος, να κάνει πολλά, πολλά, να πάρει, να φτιάξει, να φορέσει... Τί περιμένεις;
2. Δυστυχώς, όμως η κοινωνία μας δεν τα σκέφτεται όλα αυτά...
1. Δεν τα σκέφτεται...
2. Αμα τα ακούσουνε θα νομίζουνε ότι...
1. Σου λένε: είσαι παλαβός...
2. ...Δεν στέκεις καλά.. Λοιπόν, για αυτό και μεις δεν ανακατευόμαστε στην νεολαία μέσα, οι πιο μεγάλοι. Γιατί δεν το πιστεύουνε, ζούνε σε άλλο πλανήτη.
1. Εγώ μ' αυτά τα πράγματα με την τηλεόραση, με τα νέα που ακούω, εε...
2. Φρίκη, φρίκη είναι.
1. ¨Εχουνε κατασπάσει την Αθήνα. Πάνε και τα σπάνε....
2. Ποιός θα τα πληρώσει;
1. Ποιός θα τα πληρώσει; Aυτοί οι ίδιοι, οι γονείς τους και αυτοί οι ίδιοι.
2. Οι ίδιοι, οι γονείς θα φύγουνε αλλά ποιοί θα μείνουνε πίσω, εκείνοι θα τα πληρώσουνε..
1. Και κάθε μέρα τα πληρώνουνε, γιατί τα σπάνε; Τί κερδίζουνε; Είναι καλά πράγματα αυτά;
2. Δεν υπάρχει η επικοινωνία του εγκεφάλου με το... με το τι κάνουνε.
1. 'Εχασε ο άνθρωπος, Ελένη, σοβαρά τώρα, έχασε τις αξίες του. Ο άνθρωπος δεν έχει πλέον... δεν πιστεύει σε καμιά αξία.
2. Σε τίποτα, ούτε στον εαυτό του...
1. Δεν πιστεύει σε τίποτα καλό, τον εαυτό του είναι που καταστρέφει πιο πολύ απ' όλα.Τον εαυτό του καταστρέφει και χαλάει...
*
Was ist der Mensch?
Video: Maja Conzelmann
Transcript, German to Greek translation: Heike Mersch
Petra: Τι είναι άνθρωπος, ναι... θα έλεγα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα, λαμπερά και αμφιλεγόμενα πλάσματα στη Γη. Είναι απάνθρωπος και καμιά φορά μου φαίνεται σαν ένα κοπάδι ακρίδες που ξεγυμνώνει τη γη. Που πολλαπλασιάζεται παράλογα και όλα αυτά χωρίς λόγο και νου.Αν κοιτάξω στην καθημερινότητα μου, κυρίως όταν βλέπω ειδήσεις για παράδειγμα, όταν ασχολούμαι με την πολιτική και τις επιστήμες, μου φαίνεται φοβερό και κάπως σαν να ντρέπομαι που ανήκω στους ανθρώπους. Όταν πάλι κοιτάξω στον προσωπικό μου κύκλο, βρίσκω πολλούς ευγενικούς ανθρώπους, βρίσκω πολλούς κοινωνικά ενεργούς ανθρώπους, για παράδειγμα προς τη φύση, οι οποίοι δεν σκέπτονται με βάση το συμφέρον τους. Σε γενικές γραμμές όμως αντιμετωπίζω αρνητικά την ανθρωπότητα, τους ανθρώπους. Δεν βρίσκω πολλά θετικά στους ανθρώπους και γενικότερα πιστεύω ότι είναι καλύτερα που ζούμε μόνο σε μια Γη και θέλω να πιστεύω ότι στο σύμπαν υπάρχουν άλλοι πολλοί πλανήτες στους οποίους υπάρχουν ζωντανά όντα τα οποία φέρονται καλύτερα στους όμοιούς τους.
Margaret: Μπορώ απλά να συμπληρώσω ότι έχω σχετική άποψη για τον κόσμο. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι θεωρούν τον εαυτό τους την "κορώνα" της δημιουργίας, επειδή δεν λειτουργούν καθαρά με τα ένστικτα όπως τα ζώα, όμως έχω την αίσθηση ότι οι άνθρωποι ασυνείδητα λειτουργούν με βάση τα ένστικτα και έχουν πολλά περισσότερα ένστικτα. Τα ζώα π.χ. δεν είναι τόσο "λαίμαργα", τρώνε τη μέρα μόνο αυτό που χρειάζονται. Ενώ ο άνθρωπος μαζεύει πράγματα που ούτε καν χρειάζεται, προφανώς γιατί πιστεύει ότι δεν μπορεί να επιβιώσει διαφορετικά. Οι άνθρωποι είναι υπερβολικά πλεονέκτες, θέλουν να έχουν περισσότερα και να είναι καλύτεροι από τους άλλους συνανθρώπους τους. Και δεν καταλαβαίνουν ότι με αυτό πριονίζουν το κλαδί στο οποίο οι ίδιοι κάθονται. Καταναλώνουν όλα τα αγαθά αυτής της Γης, δεν σκέπτονται το αύριο ή μάλλον σκέπτονται το αύριο αλλά όχι το μεθαύριο... Ναι, αυτό θα έλεγα... Γενικά αν παρατηρήσεις τι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο, οι άνθρωποι πολλαπλασιάζονται πολύ σε σχέση με άλλα όντα, που σκέφτεσαι που θα καταλήξει αυτό... Συγχρόνως είναι ένα περίεργο μείγμα, γιατί πιστεύουν ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα της επιβίωσης, γι' αυτό και υπάρχουν οργανισμοί οι οποίοι φροντίζουν - στηρίζουν ανθρώπους σε φτωχές χώρες της Γης... Ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι το πιο σημαντικό πλάσμα στη Γη και ότι αφορά τον εαυτό του είναι σημαντικό. Επίσης είναι κυριευμένοι από το θάνατο, από τον φόβο που έχουν για το θάνατο. Αυτόν τον φόβο δεν τον έχουν τα ζώα, απλά πεθαίνουν. Αυτό δεν το κάνουν οι άνθρωποι, αντιθέτως θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μην πεθάνουν, θα εξολοθρεύσουν τα άλλα ζώα ή θα καταστρέψουν τη Γη.Από την άλλη πλευρά, πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι σε θέση να αυτοαναγνωρίζονται, έχουν ικανότητες που δεν έχουν τα ζώα, μπορούν να σκεφτούν σχετικά με τη φύση τους, κάνουν σκέψεις σχετικά με το πως αλληλοεξαρτώνται διάφορα πράγματα. Είναι αρκετά έξυπνοι ώστε να προωθούν την έρευνα και την επιστήμη και από την άλλη μπορούν και εξελίσσονται πνευματικά και προσεγγίζουν με κάποιο διανοητικό τρόπο το σύμπαν. Αυτό δεν το μπορούν τα ζώα.Επίσης πιστεύω ότι θα δείξει ούτως ή άλλως αν για παράδειγμα σε εκατό χρόνια ο άνθρωπος θα είναι σε θέση να μπορέσει να επιβιώσει ως είδος, αν θα καταφέρει να επιβιώσει. Είμαι επίσης απαισιόδοξη, ενώπιον του γεγονότος ότι περνάμε από τη μια κρίση στη άλλη, οι οποίες γίνονται όλο και πιο μεγάλες, πιο υπέρμετρες και βασικές.Και κάνουμε όλο και πιο πολύ μανούβρες προς την καταστροφή, αλλάζουμε το κλίμα, έτσι ώστε κάποια στιγμή δεν θα μπορούμε να ζήσουμε. Τα ζώα για παράδειγμα δεν θα τρώγανε όλους τους καρπούς ενός δάσους, θα έμενε κάτι και για την επόμενη γενιά.Μου φαίνεται παράξενο ότι, αν κοιτάξω στο προσωπικό μου περιβάλλον, βλέπω πολλούς ανθρώπους που έχουν την ίδια άποψη αλλά, παρ' όλα αυτά, υπάρχουν πολλοί περισσότεροι που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι το κύριο πλάσμα στη Γη.
*
Šta je čovek?
Video, Transcript, Serbian to English translation: Zeljco Vitorovic
*
Šta je čovek?
Video, Transcript, Serbian to English translation: Zeljco Vitorovic
Zeljco Vitorovic: What is Man?
Woman 1: Oh, well it is a very broad term… I don’t know in how many sentences should I put it…For me, Man is the most perfect living being which populates planet Earth. That’s it in one sentence…
Z. V.: Can you tell something more which comes to your mind?
Woman1: Well that’s the being which… Why is it the most perfect? Well, we can discuss it now…Because it possesses Reason and Intellect. Those are two things which separate him from other living beings.Also… I don’t know what else I can say at this moment… I didn’t think about it so thoroughly and that’s why I can’t respond more specifically, but… I couldn’t say more.
Z. V.: What else separates him from others?
Woman 1: You mean other living beings?
Z. V.: Yes.
Woman 1: Well, Reason, Intellect, I told you, Reason, Intellect…
Z. V.: Good!
Woman 1: Well, ah, Reason separates him from other living beings. That’s why he is the most perfect living being on planet Earth…
Z. V.: Thank you!
Woman 1: …because it possesses Reason…
Z. V.: And what do you think, what is Man?
Woman 2: Well, I told you, the most perfect thoughtful being. That’s what I have to say to you. Nothing special. It is different from other living beings because it possesses Intelligence and Reason. That’s what I can say at this occasion…
Z. V.: Thank you very much!Women: You are welcome!